„Planety pana Mikołaja. O wielkim astronomie” Anna Czerwińska-Rydel

Kiedy Mikołaj Kopernik był małym chłopcem, lubił patrzeć w niebo pełne gwiazd. Nie bał się zadawać pytań, gdy coś go zainteresowało lub budziło jego wątpliwości. To między innymi dzięki temu, już jako znany astronom, dokonał odkryć, które rozsławiły jego imię w całym świecie.

Seria „Czytam sobie”. Poziom 1 to proste i zabawne historie, duża czcionka, barwne ilustracje i przykuwające wzrok elementy graficzne. Wszystko to ułatwia dziecku stawianie pierwszych kroków w nauce czytania. I właśnie w tej kolekcji znalazła się historia autorstwa Anny Czerwińskiej-Rydel, która z pasją pisze książki dla dzieci i młodzieży o wielkich ludziach i ich pasjach.

Czego jest najwięcej w tym krótkim tekście, który poświęcony jest Mikołajowi Kopernikowi? Otóż przede wszystkim dowiemy się, że od dziecka Mikołaj był bardzo ciekawy i bacznie wszystko obserwował. Zauważył, że wprawione w ruch jajko czy jabłko – obracają się. Przyglądał się również ludziom na balu, wirującym dookoła niego. Wszędzie widział obroty, obroty, obroty… 

 

Mikołaj dorastał i coraz więcej czasu poświęcał na obserwację – słońca i nocnego nieba. My już wiemy, że odpowiedział na nurtujące go pytanie, - czy Ziemia faktycznie jest centrum Wszechświata?

Ta bardzo skrócona wersja teorii Kopernika świetnie zapoznaje młodego czytelnika z tematem. Daje możliwość rozbudzania zainteresowań i poszukiwania kolejnych informacji, nakłania do zadawania pytań.

Spójrzmy na tę historię oczami dziecka, bo tylko w ten sposób dostrzeżemy sens w prostocie tej opowieści. Spróbujmy również pokazać dziecku, jak Ziemia wirując wokół własnej osi, jednocześnie krąży wokół Słońca.

Spróbujcie znaleźć na to sposób najprostszy. Powodzenia!

Anna Czerwińska-Rydel, „Planety pana Mikołaja. O wielkim astronomie”, zilustrowała Katarzyna Bajerowicz, wyd. Egmont Polska, Warszawa 2016.

 

Książkę prezentujemy z okazji 550. rocznicy urodzin Mikołaja Kopernika

Hania Humorek

 

Czy nazwisko może coś nam powiedzieć o charakterze drugiego człowieka? W przypadku Hani – tytułowej bohaterki książek Megan McDonald - tak.  Humorek doskonale pasuje do zachowań małej rudowłosej dziewczynki, która słynie ze swych zmiennych nastrojów i ciętego języka. Nietuzinkowe przygody, zabawne historie i interesujący bohaterowie całej serii książek, sprawiły iż Hania podbiła serca czytelników na całym świecie.

„Hania Humorek” jest doskonałą propozycją dla dzieci, które dopiero zaczynają przygodę z czytaniem. Duże litery, przystępny tekst i przyciągające wzrok ilustracje, które wykonał Peter H. Reynolds zadowolą niejednego czytelnika.

Piątka w swoich zbiorach oprócz książek z przygodami Hani Humorek posiada również audiobooki w interpretacji Julii Kamińskiej.

Czytam sobie

Po raz kolejny pragniemy zwrócić uwagę na książki wydawnictwa Egmont z serii Czytam sobie. Trzypoziomowa seria zyskała już liczne grono wielbicieli w Piątce. Pojawiające się nowe tytuły długo nie goszczą na naszych półkach, bowiem młodzi czytelnicy od razu odnajdują je wśród wcześniej poznanych.

Tych, którzy dopiero teraz dowiadują się o serii gorąco zachęcamy do przeczytania najnowszych egzemplarzy ze zbiorów Piątki i poznawania ciekawych przygód wszystkich bohaterów. Duża czcionka i mistrzowskie ilustracje są ogromnym wsparciem dla młodych czytelników w tak ważnej czynności, jaką jest nauka czytania.

A zatem - czytanie czas zacząć!

U nas w Ammerlo

Do Ammerlo prowadzi drewniany most zwodzony, który o pełnych godzinach podnosi się na potrzeby statków z wysokimi masztami. Wieś tworzą trzy ulice, a ich mieszkańcy wiedzą o sobie niemal wszystko. Monotonne życie nadmorskiej mikrospołeczności przyciąga turystów, których nie zniechęca do przyjazdu fakt, że słońce w Ammerlo zachodzi po niewłaściwej stronie, oświetlając brzydkie budynki mieszkalne i kpiąc sobie z przyjezdnych fotografów, wyczekujących romantycznych widoków nad morzem. Zajęci codziennym połowem i obróbką ryb mieszkańcy nie angażują się zanadto w "zabawy" dzieci, które aktywnie uczestniczą w życiu wsi, biorąc często sprawy dorosłych w swoje ręce. W tym wypadku prym wiedzie Luisa, zadziorna chłopczyca, która najbardziej lubi łazić po drzewach, a w swych przepastnych kieszeniach nosi warsztat z narzędziami. Cięty język dziewczyny, jej odwaga  i nieustanna gotowość do działania imponuje Lukasowi i Aikowi, z którymi najczęściej organizuje "tajne spotkania". Jako że drzewo stanowi idealny punkt obserwacyjny, Luisa jako pierwsza dostrzega we wsi "intruza", czyli dziewczynkę z miasta, która brzydzi się ryb, gardzi chodzeniem po drzewach, a na wszelkie próby zaczepki odpowiada niezmiennym "nie sądzę, żeby to była moja sprawa". Sytuacja zmienia się, gdy Mandy znajduje porzuconą łódź, czym "wkupuje się" w łaski Luisy i jej towarzyszy. Czy przyjaciołom uda się tchnąć w starą łajbę nowe życie? I co na te zuchwałe próby żeglarzy-amatorów powiedzą "Wielcy", starsi koledzy, którzy zawsze wiedzą lepiej i pojawiają się w chwilach najlepszej zabawy?

Niezwykle zabawna opowieść o beztroskim życiu na wsi, rodzącej się przyjaźni i dziecięcych marzeniach. Perypetie bohaterów Ammerlo przywodzą na myśl Bullerbyn, dlatego wielbiciele twórczości Lindgren odnajdą w książce Michaelis podobne emocje i z pewnością sięgną po kolejną część - "Lato w Ammerlo".

Antonia Michaelis, U nas w Ammerlo, tłum. Izabella Korsak, ilustr. Julia Ginsbach, wyd. Egmont, Warszawa 2007.