„Zaginiony chłopiec” Nicole Trope

Zaginiony chłopiec jest jedną z tych książek, które czyta się od pierwszej do ostatniej strony bez przerwy. Tak wciąga czytelnika w wir wydarzeń, że po prostu trudno jest ją odłożyć przed poznaniem zakończenia. Autorka przedstawia historię w dwóch strefach czasowych, po porwaniu oraz aktualną, kiedy chłopiec po latach się odnalazł. 

Projekt okładki: Anna Wiraszka

Sześcioletni Daniel został odebrany po lekcjach przez swojego ojca, Grega. Odbyło się to bez wcześniejszego powiadomienia o tym Megan, byłej żony i matki chłopca. Zrozpaczona matka przez sześć kolejnych lat robi wszystko, aby odnaleźć syna. Prowadzi bloga, aby łatwiej było jej przejść przez traumę. Dzięki niemu, nawiązuje kontakt z Sandy i Tomem, których dzieci również zostały uprowadzone przez ich byłych partnerów. Pisząc ze sobą, wspierają się w tych trudnych momentach. Czas pokaże, jak bardzo…

Megan ponownie wyszła za mąż i wychowuje sześciomiesięczną Evie. Jej obecnym partnerem jest Michael, śledczy, który przyjmował od niej zgłoszenie o uprowadzeniu chłopca. Po pełnym manipulacji i przemocy małżeństwie z Gregiem, teraz jest szczęśliwą żoną i matką. Jednak utrata syna nieustannie zostawia posmak goryczy i kładzie się cieniem smutku na życiu Megan i jej najbliższych.

Aż pewnego dnia, otrzymuje telefon z policji informujący ją o tym, że na posterunek zgłosił się chłopiec, któremu udało się uciec z płonącego domu. Tym chłopcem jest jej zaginiony sześć lat temu syn.

Odnaleziony Daniel ma obecnie dwanaście lat. Warunki w jakich przebywał i upływ czasu bardzo go zmieniły. Serce matki wie, że to jej ukochane dziecko, ale zachowanie chłopca daleko odbiega od osoby, którą zapamiętała Megan. Ze zdumieniem, a wręcz z trwogą odkrywa, że zachowuje się i używa tych samych zwrotów, co jej były mąż. Domyśla się, że chłopiec poddawany był manipulacji, a kolejne sytuacje dowodzą, że również przemocy.

Nicole Trope przedstawiła całą tę trudną historię w sposób pasjonujący, z pełną dramaturgią psychologicznego thrillera. Czytelnik cały czas wie, że prawda jest gdzieś ukryta, a autorka odkrywa tajemnicę powoli, stopniując napięcie. Mimo, iż pewne sytuacje czytelnik jest w stanie przewidzieć, to finał może mocno zaskoczyć.

Nicole Trope, „Zaginiony chłopiec”, przełożyła Klaudia Wyrwińska, wyd. Filia, Poznań 2022.

„Perfekcyjna rodzina” Alex Dahl

Jej córeczka miała pierwszy raz w życiu nocować u koleżanki. Dziecięca zabawa zmieniła się jednak w tragedię...

Elise i Fredrik Blix mieszkają w Sandefjord wraz z dwójką dzieci – siedmioletnią Lucią i jej młodszym braciszkiem Lyderem. Elise jest stewardesą, a Fredrik prawnikiem. Pewnego dnia tę, wydawałoby się, zwyczajną norweską rodzinę spotyka niewyobrażalna tragedia.

Lucia Blix poznała nową koleżankę w szkole i między dziewczynkami od razu nawiązała się nic porozumienia. Po lekcjach spędzają razem czas na zabawie w domu Josie. Potem Lucia prosi mamę, aby pozwoliła jej przenocować u koleżanki. Mamy obu dziewczynek przystają na ten pomysł. Pierwsza noc Lucii spędzona poza domem okaże się początkiem tragedii. Bo dom, w którym Elise zostawiła córkę, na drugi dzień świeci pustkami – nie ma tam mebli, a co najważniejsze, nie ma tam Lucii. Czy dziewczynka została porwana?

Śledczy norweskiej policji rozpoczynają dochodzenie i sprawdzają każdy szczegół z życia rodziny Blixów. Jednocześnie uspakajają: „Zapewniam państwa, że odszukamy Lucię. Znajdziemy ją. W Norwegii bardzo rzadko dochodzi do takich wydarzeń. I prawie wszystkie zaginione dzieci wracają do domu całe i zdrowe w ciągu czterdziestu ośmiu godzin”.

Prowadzone dochodzenie zostaje mocno nagłośnione w mediach, a jedną z osób zajmujących się sprawą porwania dziewczynki jest Selma Erikson, dziennikarka „Dagsposten”. Jej wnikliwość i intuicja pozwolą na połączenie ze sobą zdarzeń, o których Elise chciałaby na zawsze zapomnieć.

„Perfekcyjna rodzina” to perfekcyjnie napisany thriller psychologiczny. Wielowątkowy i wielowarstwowy. Z bohaterami, którzy prowadzą własną narrację. Alex Dahle głęboko wnika w psychikę osoby, która przygotowała drobiazgowy plan uprowadzenia dziewczynki. Doskonale opisała uczucia rodziców porwanej córki, a zwłaszcza matki, jej rozpacz, uczucie przerażenia i bezsilności oraz życie na granicy uzależnienia od środków uspokajających. Wreszcie, bardzo dobrze wykreowana postać Lucii, która w obliczu porwania, tłumaczy sobie całą tę trudną sytuację tak, jakby nie dotyczyła jej bezpośrednio. W pewien sposób ułatwia jej to odnalezienie się w nowych warunkach życia.  

Powolne odkrywanie kart fabuły przez autorkę oraz przedstawianie kolejnych postaci związanych z wyjaśnieniem historii porwania jest dodatkowym atutem powieści. Odkrywanie kart z przeszłości – rodziny Blixów i innych bohaterów książki - łączenie wątków i nowych faktów z ich codziennego życia, pozornie ze sobą niezwiązanych, prowadzi do ujawnienia losów i zdarzeń, które miały wpływ na życie i zachowania występujących tu postaci.

Trzymając kciuki za powodzenie śledztwa, nie możemy oderwać się od lektury, jednocześnie sprawdzając, czy nasze domysły są słuszne i czy otrzymamy odpowiedź na pytanie – dlaczego akurat oni?