Karnawałowa fotobudka

Fotobudka to wspaniała rozrywka dla dzieci i dorosłych. Jeśli chcecie pobawić się w nią w domu, nie potrzebujecie w tym celu dużej metalowej maszyny. Wystarczy trochę chęci, aparat fotograficzny, barwne tło, długie patyczki i kilka kolorowych kartek. 

 

W naszej fotorelacji przedstawimy jak przygotować maskę karnawałową, którą można będzie wykorzystać podczas zabawy. 

Zaczynamy!

Potrzebne nam będą:

sztywna biała kartka, kolorowa kartka z bloku technicznego, ołówek, klej, nożyczki i nożyk, kolorowe piórka, brokat w kleju, długi patyczek (np. do szaszłyków)

Krok pierwszy to naszkicowanie na białej kartce maski (można również wykorzystać gotowe szablony z Internetu). Następnie wycinamy szablon, przykładamy do kartki z bloku technicznego, odrysowujemy i znów wycinamy.

 

 

 

A teraz czas na ozdabianie. Przyklejamy kolorowe piórka i gwiazdkę, którą należy wyciąć z kolorowego papieru. Następnie za pomocą brokatu w kleju robimy małe kropeczki, które można również namalować zwykłym flamastrem. Na zakończenie przyklejamy patyczek i gotowe.

W sklepach można kupić gotowe rekwizyty do fotobudki, jednakże wykonanie ich samemu z pewnością sprawi Wam wiele radości i staną się one przez to jedyne w swoim rodzaju. Zachęcamy do zabawy, a poniżej prezentujemy inne akcesoria, które przygotowaliśmy do „Karnawałowej fotobudki”.  

O Irenie Kwinto

Jej utwory zamieszkują zarówno baśniowe istoty: kłobuki, panny wodne, Król Ryb, Smętek, jak i mieszkańcy Warmii i Mazur z krwi i kości: rybacy, młynarze, dzielni wojowie i piękne dziewczęta. W jej baśniach i legendach widoczny jest podziw dla walorów tutejszej przyrody: w gęstych borach słychać świergot ptasząt i brzęczenie pszczół, wiotkie i smukłe trzciny chwieją się nad brzegami srebrnych i połyskliwych tafli jezior. Mowa o Irenie Kwinto, której 36. rocznica śmierci minęła 1 lutego.  

Urodziła się 23 stycznia 1914 r. w Woli Sękowskiej na Wileńszczyźnie. We wrześniu 1945 r. przyjechała do Lidzbarka Warmińskiego, w którym osiedliła się na stałe i podjęła pracę w pracowni rękodzielniczej Młodzieżowego Domu Kultury. W 1957 r. debiutowała jako poetka i prozatorka.

Twórczość Ireny Kwinto zdominował folklor Warmii i Mazur. Poprzez rozmowy z mieszkańcami regionu zbierała informacje o tutejszych obyczajach, obrzędach i tradycjach, które często były inspiracją do pisanych przez nią utworów. Tytuły jej najbardziej znanych dzieł to: „Dar królowej róż”, „Pierścień orlicy”, „Uśmiechnij się bajko”, które są zbiorami baśni i legend regionalnych. Wiele utworów jej autorstwa, w tym opowiadań i wierszy było publikowanych w m.in. „Świerszczyku” i „Płomyczku”. Warto nadmienić, że w 1974 r. Irena Kwinto została uhonorowana Orderem Uśmiechu za swoją twórczość dla dzieci.

Źródło:  

http://www.kwinto.com/irena.htm

http://leksykonkultury.ceik.eu/index.php/Irena_Kwinto

O królu, rudym malarzu, kocie i koniu

Tym razem chcemy zwrócić uwagę na trzy autorskie książki dla dzieci. Liczą sobie ponad 50 lat, zostały wydane w latach 1961-1962, a Piątka ma je w swoich zbiorach. To wierszowane opowiadania i baśń, które napisał i zilustrował Janusz Stanny.

„Baśń o królu Dardanelu”

Tytułowy bohater nie czuje się dobrze w stroju królewskim, przeszkadzają mu korona i miecz. Nie lubi też jeździć karetą. Jest w niej zbyt duszno, wszędzie wdziera się kurz i jazda nie jest komfortowa. „Nie chcę karocy mieć, i już! Niech tę landarę, kto chce bierze, od dzisiaj jeżdżę na rowerze”. Pewnego dnia król Dardanel postanawia też zgolić królewską brodę, koronę zamienia na melonik, a „ciężki, ostroboki miecz” zastępuje parasolem. Nie wiemy, dokąd udał się na przejażdżkę, bo autor pozostawia czytelnika bez odpowiedzi.

(Janusz Stanny, Baśń o królu Dardanelu, wyd. Nasza Księgarnia, Warszawa 1963)

„Koń i kot”

Cała opowieść opiera się na błędzie. Wystarczyło zamienić litery w tytułowych słowach kot i koń. Od tego momentu zaczynają dziać się bardzo dziwne rzeczy. Koń wskakuje na płoty, kot wozi zboże do młyna. Koń chodzi nocą po dachach, pije mleko i zagląda w mysie dziury. Kot ma grzywę, z upodobaniem je siano, biega po łące i staje dęba. Nie wiadomo, jak potoczyłyby się losy czworonogów, gdyby nie kowal Prot. Bowiem „w samym wiersza środku trzeba było kota podkuć”. Błąd trzeba było natychmiast poprawić! Przybyli specjaliści od gramatyki, stylistyki, korekty, dziennikarze i wiele, wiele innych osób. KOŃ i KOT odzyskali swoje litery i wszystko potoczyło się prawidłowo.

„KOT miał wąsy,

KOŃ miał grzywę.

KOT na drzewo wchodził krzywe

Po gałęziach jednym susem.

KOŃ po łące biegał kłusem,

Lub takiego stawał dęba,

Że aż znikał w kurzu kłębach”.

(Janusz Stanny, Koń i kot, wyd. Ruch, Warszawa 1961)

      

 „O malarzu rudym jak cegła”

Kolejna rymowana książka Janusza Stannego to historia o tym,  jak za pomocą czterech farb i pudełka kredek można przedstawić – słowem i kreską – wspaniałą opowieść. W czarnym kapeluszu i pelerynie malarz prowadzi nas po kartkach książki i kreśli obrazy pod wpływem chwili. Musi gdzieś mieszkać, więc na murze rysuje dom, na dachu którego przesiaduje kot. A kiedy wreszcie zapada noc, maluje sobie różowe sny. I tak podążamy za rudym malarzem towarzysząc mu podczas śniadania, a także przy „szyciu” nowego ubrania. A trwa to wszystko dokładnie chwilkę, potrafi bowiem jednym pociągnięciem pędzla zarzucić sobie na ramiona pelerynę. Kiedy deszczowa nadeszła pora „chwycił za kredkę czarną jak smoła i narysował równo pół koła, kreskę pionową zagiął  na dole i suchą nogą pod parasolem poszedł na rynek”. Tam wszedł na wieżę, wymieszał farby, „trzy pędzle sznurkiem powiązał w pęczek i namalował na chmurach tęczę”. A kiedy już słońce zaszło i zapadła noc, malarz na wszystkich szybach malował dzieciom sny kolorowe. Potem powrócił na ul. Księżycową, gdzie spotkaliśmy go po raz pierwszy.

(Janusz Stanny, O malarzu rudym jak cegła, wyd. Ruch, Warszawa 1961)

Źródło:

http://farm1.static.flickr.com/186/365706958_a7c0daa630.jpg

https://xiegarnia.pl/wp-content/uploads/2014/09/Stanny_Kon_Kot1.jpg

http://ryms.pl/upload/201402141326490.92371600d.jpg

Zagraj w zegar z Kubą

Na długie zimowe wieczory Piątka poleca dzieciom i rodzicom gry edukacyjne. W zbiorach biblioteki znajduje się 9 gier wydawnictwa Zielona Sowa z serii „Bawię się…” oraz z serii „Poznaję…”, przeznaczonych dla dzieci w kategoriach wiekowych 4-6 lat oraz 7-8 lat. Grę można wypożyczyć do domu i wyruszyć z wróbelkiem Felkiem na wycieczkę do zoo, spróbować swoich sił w rozpoznawaniu kształtów i kolorów lub poćwiczyć spostrzegawczość.

Dzieciom chcącym nauczyć się prawidłowego odczytywania godziny na zegarku biblioteka proponuje grę „Poznaję zegar”. Celem gry jest przejście planszy oraz prawidłowe wykonywanie poleceń – gracze poruszają się pionkami po okręgu, wykonując zadania zapisane na tzw. kartach ruchu oraz kartach godzin. Zwycięzca otrzymuje tytuł Mistrza Godzin. Dzieci mogą dodatkowo wykonać zadania z książeczki dołączonej do pudełka z grą.

Gry dostępne w Piątce:

Bawię się w czas

Bawię się w kształty i kolory

Bawię się w pamięć

Bawię się w przyrodę

Bawię się w spostrzegawczość

Poznaję zegar

Poznaję zwierzęta

Poznaję człowieka

Gram w przepisy drogowe

Międzynarodowy Dzień Kubusia Puchatka

 

18 stycznia obchodzimy Międzynarodowy Dzień Kubusia Puchatka. Data nie jest przypadkowa, bowiem tego dnia urodził się  Alan Alexander Milne, twórca  powieści „Kubuś Puchatek”. Książka opisująca losy sympatycznego misia i jego przyjaciół szybko zyskała uznanie wśród dzieci i dorosłych. Integralną częścią klasycznego wydania powieści są ilustracje Ernesta Sheparda.

Wszystko jednak zaczęło się w 1921 roku, kiedy to Alan Alexander Milne podarował swojemu synowi na pierwsze urodziny pluszową zabawkę, która stała się pierwowzorem „misia o małym rozumku”. Kubuś (Winnie) swoje imię otrzymał po niedźwiedzicy, którą w ZOO spotkał Christopher.

Kubuś Puchatek, jak na ponad dziewięćdziesięciolatka trzyma się naprawdę nieźle. Historie mieszkańców Stumilowego Lasu nie zestarzeją się chyba nigdy. Duża popularność przygód misia lubiącego małe co nieco sprawiła, iż doczekały się wielu adaptacji książkowych,  filmowych i teatralnych. Kubuś Puchatek został również patronem kilku ulic w polskich miastach.

Nela Mała Reporterka

Etiopskie szczoteczki do zębów powstają z patyka. Tego oraz innych ciekawostek, takich jak: jak wygląda camping na sawannie, w czym etiopskie dzieci noszą drugie śniadanie, jakie to uczucie być na szczycie wulkanu w Boliwii czytelnik dowie się z książki „Nela na 3 kontynentach: podróże w nieznane”, która wchodzi w skład serii  „Nela Mała Reporterka”.

 

Nela to obecnie 11-letnia podróżniczka, która zaczęła zwiedzać egzotyczne kraje jako 5-latka i do tej pory odwiedziła ich co najmniej 25. Swoje przygody opisuje w pięknie wydanych, pełnych barwnych zdjęć i interesujących historii książkach. Oprócz wspomnianego na wstępie tytułu w naszej bibliotece dostępne są inne książki cyklu: „Nela na tropie przygód”, „Nela i tajemnice świata”, „Śladami Neli przez dżunglę, morza i oceany” oraz „Nela na kole podbiegunowym”.

Wszystkich młodych poszukiwaczy przygód chętnych do podróżowania z Nelą zachęcamy do odwiedzenia Piątki i wypożyczenia książek z serii.